Home / Αιρετικά / Χορεύοντας τσιφτετέλι στον Άγιο Δομήνικο

Χορεύοντας τσιφτετέλι στον Άγιο Δομήνικο

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑ

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, όντας φανατικός λάτρης του μπάσκετ όπως και του ποδοσφαίρου, στρογγυλοκάθισα στον καναπέ μου περιμένοντας την έναρξη του τελικού ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τη Φενερμπαχτσέ για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο μπάσκετ.

Δεν μου αρέσει καθόλου η μυρωδιά του γαύρου και δεν το έκρυψα ποτέ, παρά το γεγονός ότι γεννήθηκα στον Πειραιά. Αντίθετα, με μεθάει η τσίκνα από ένα ορίτζιναλ πολίτικο κεμπάπ (και ο νοών νοείτω…). Όμως το βράδυ της Κυριακής, έβαλα τον Δικέφαλο, τη μεγάλη μου αγάπη, στην άκρη και έγινα «γαύρος». Γιατί ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ δεν ήταν η ομάδα ούτε των Αγγελόπουλων ούτε του Μαρινάκη. Ήταν ο Ολυμπιακός της Ελλάδας.

Επειδή έχω παίξει μπάσκετ στη ζωή μου, από τα πρώτα λεπτά κατάλαβα ότι ο Ολυμπιακός «δεν το ΄χε». Η «κούπα» ταξίδευε ήδη στα νερά του Βοσπόρου, με τελικό προορισμό την περιοχή Φενερμπαχτσέ στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, εκεί όπου ήταν η αρχαία Χαλκηδόνα. Σιγά σιγά άρχισα να βαριέμαι τον αγώνα και να εκνευρίζομαι που οι Τούρκοι είχαν «κλειδώσει» από τόσο νωρίς το αποτέλεσμα και μετά τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου άρχισα να κάνω ζάπινγκ.

Η εικόνα μιας ομάδας νέων ανθρώπων που χόρευαν όλοι μαζί τσιφτετέλι υπό τους ήχους ελληνικών και τουρκικών τραγουδιών, μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Ήταν οι παίκτες του ελληνικού και του τουρκικού Survivor στον Άγιο Δομήνικο, που γλεντούσαν όλοι μαζί μετά το τέλος δύο σκληρών αγώνων φιλίας που είχαν δώσει μεταξύ τους. Το φλερτ ήταν ο πρωταγωνιστής που επεισοδίου, με τους Έλληνες να καίνε καρδιές, τα λουλούδια πήγαιναν κι έρχονταν, τα πιάτα έσπαγαν με θόρυβο και οι μυρωδιές από φαγητά που είναι κοινά σε Ελλάδα και Τουρκία, σχεδόν διαπερνούσαν τις τηλεοπτικές οθόνες.

Μου φάνηκε σαν να έβλεπα μία παρέα μικρών αγγέλων στον θρίαμβο τη ζωής και μιας πανανθρώπινης προσέγγισης και συμφιλίωσης. Αυθόρμητα, μου ήρθε η σκέψη «να πάει να γα…. ο Ερντογάν, οι στρατηγοί του και τα παιχνίδια στο Αιγαίο». Τα παιδιά αυτά, παιδιά της Ελλάδας και της Τουρκίας, ήταν σαν να μας αποκάλυπταν, αυτό το βράδυ της Κυριακής, το όνειρο των νέων ανθρώπων και των δύο χωρών: Να ζήσουν ειρηνικά και φιλικά, χωρίς το μόνιμο άγχος ενός «θερμού επεισοδίου» στο Αιγαίο, απαλλαγμένοι από τα «δηλητήρια» ενός ανατροφοδοτούμενου μίσους, προερχόμενου κυρίως από τους φανατικούς «Γκρίζους Λύκους» της Τουρκίας και κάτι δικούς μας, ανεγκέφαλους φασίστες.

Η γενιά του 2000 και από τις δύο πλευρές, πολύ μακριά από τις πολιτικές αγκυλώσεις που συντηρούν μία στείρα αντιπαλότητα ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους, ήταν σαν να έστελνε από τον Άγιο Δομήνικο της Καραϊβικής το δικό της μήνυμα στις ηγεσίες:
«Οι δικές σας πολιτικές, που έχουν ως στόχο τη διατήρηση της εξουσίας σας, δεν αγγίζουν και δεν χαλάνε το δικό μας όνειρο: Να φτάσει κάποτε η μέρα που το Αιγαίο θα μας ενώνει και δεν θα μας χωρίζει», ήταν σαν να τους έλεγαν.

Ακόμη και το λουλούδι που πρόσφερε ο δικός μας Κωνσταντίνος Βασάλος ως ανταπόδοση στο (όχι και τόσο ρομαντικό) τζατζίκι που του έδωσε ο Τουρκάλα Σαμπρίγιε, για να του δηλώσει έτσι τον θαυμασμό της, έμοιαζε με ένα ουράνιο τόξο που ξεκινούσε από την Αθήνα και -μέσω Άγκυρας- έφτανε στην Κωνσταντινούπολη, για να καταλήξει στη Θεσσαλονίκη…

ΥΓ. Οι ηλίθιοι θριάμβευσαν και πάλι, διαμαρτυρόμενοι γιατί, λέει, το πρώτο επεισόδιο της ελληνοτουρκικής αναμέτρησης στο Survivor προβλήθηκε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Τέτοια γελοιότητα, να «κινδυνεύει» μία τέτοια ημέρα μνήμης από ένα κομμάτι μπακλαβά και ένα τσιφτετέλι στον Άγιο Δομήνικο, μόνο κρετίνοι και άσχετοι μπορούν να σκεφτούν. Και σας μιλάω ως μισός Πόντιος, από την πλευρά της μάνας μου, που έχω τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου γραμμένη με αίμα στην καρδιά μου. Δεν εξαφανίζονται από κανένα τσιφτετέλι και κανέναν καρσιλαμά τέτοιες ουλές…

Check Also

Αν δεν μπορείτε, φύγετε!

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ Έχει πέσει πυρηνική βόμβα στην ελληνική δημοσιογραφία. Η ανεργία στο επάγγελμα …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *