Home / Κοινωνία / «Αυτό που ζω είναι ένας καθημερινός θάνατος…»
Η Γερακίνα Μπουρίκα με την κυρία Μαίρη Κουρούπη

«Αυτό που ζω είναι ένας καθημερινός θάνατος…»

ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΡΟΥΠΗ
Η σύζυγος ενός από τους 1.600 πεσόντες και αγνοούμενου κατά την εισβολή στην Κύπρο, του αντισυνταγματάρχη Παύλου Κουρούπη, μιλάει στην «Κυριακάτικη Εφημερίδα»

Συνέντευξη στην  ΓΕΡΑΚΙΝΑ ΜΠΟΥΡΙΚΑ

Δεκαπέντε χιλιάδες εξακόσια ενενήντα πέντε μερόνυχτα, δηλαδή σαράντα τρία χρόνια.  Η κυρία Μαίρη Κουρούπη  περιμένει να της έρθει ένα κουτί από την Κύπρο, με τα λείψανα του άντρα της, αντισυνταγματάρχη Παύλου Κουρούπη, διοικητή τάγματος Ελλήνων στρατιωτών στην Κύπρο, τα ίχνη του οποίου χάθηκαν την ημέρα της τούρκικης εισβολής στην Μεγαλόνησο τον Ιούλιο του 1974.  Ή τουλάχιστον, να μάθει αν είναι ακόμα αιχμάλωτος των Τούρκων ή τον εκτέλεσαν μετά τη σύλληψή του, την ημέρα της εισβολής.

Σαράντα τρία μαρτυρικά χρόνια, που ζουν και όλες οι οικογένειες των 1.600 πεσόντων Ελλήνων και Κύπριων, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.

«Στέλνουν κουτιά στην Ελλάδα, που αντί για λείψανα, έχουν χώμα και πέτρες… Το κάνουν για να μην αποκαλυφθεί η φρικτή αλήθεια»

«Δεν είναι απλά μαρτυρικό αυτό που ζω. Είναι ένας καθημερινός θάνατος», λέει στη συνέντευξή της στην «Κυριακάτικη Εφημερίδα» η κυρία Μαίρη Κουρούπη, καταγγέλλοντας το ελληνικό κράτος ότι δεν έκανε τίποτα, μέχρι σήμερα, για να βρεθούν οι Έλληνες αγνοούμενοι στην Κύπρο και να στηριχθούν οι οικογένειές τους, που δεν ξέρουν ακόμη και σήμερα τι απέγιναν οι δικοί τους άνθρωποι.«Σαν να μη φτάνει αυτό», συνεχίζει η κυρία Κουρούπη, «μας κοροϊδεύουν και μας εξαπατούν, στέλνοντάς μας λείψανα δήθεν δικών μας ανθρώπων, που ανήκουν όμως σε συγγενείς άλλων οικογενειών. Κάποιες φορές, στέλνουν κουτιά στην Ελλάδα, που αντί για λείψανα έχουν χώμα και πέτρες, για να είναι βαριά, με την οδηγία να μην ανοιχτούν τα κουτιά, γιατί θα διαλυθούν τα λείψανα. Αλλά το κάνουν για να μην αποκαλυφθεί η φρικτή αλήθεια».

Ο αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, στις 20 Ιουλίου 1974, την ημέρα της απόβασης των Τούρκων στην Κερύνεια, ήταν διοικητής στο 251 Τάγμα Πεζικού της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου), που δέχθηκε όλο το βάρος της εισβολής. Είχε πάρει μαζί του στην Κύπρο και τη γυναίκα του, την κ. Μαίρη Κουρούπη, που δίνει σήμερα μια συγκλονιστική συνέντευξη στην «Κυριακάτικη Εφημερίδα».

Πόσα χρόνια περιμένετε κάποιο νέο για τον σύζυγό σας και πόσο μαρτυρική είναι για εσάς αυτή η αναμονή;
Σαράντα τρία χρόνια περιμένω. Δεν είναι απλά μαρτυρικό. Είναι θάνατος. Κάποτε ένας συνάδελφος του άντρα μου, από τη Χίο, μου έστειλε ένα δέμα με κάποια πράγματα του συζύγου μου. Ο οδηγός που έκανε την παράδοση, επειδή θα έφευγε για Θεσσαλονίκη, μου χτύπησε το κουδούνι ώρα δύο το ξημέρωμα. Και πετάχτηκα με λαχτάρα. Λέω ήρθε ο Παύλος. Τέτοιες στιγμές πολλές και μετά απογοήτευση. Η αγωνία μεγάλη. Η δυστυχία ακόμη μεγαλύτερη. Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ, μα ποτέ στο πλευρό μας.

Ο χαμένος σύζυγος της κυρίας Μαίρης, αντισυνταγματάρχης πεζικού Παύλος Κουρούπης

 

Η τελευταία φορά που είδατε τον σύζυγό σας πότε ήταν; Ποιες ήταν οι τελευταίες σας κουβέντες;
Η τελευταία φορά που τον είδα, ήταν Δευτέρα βράδυ, 19 Ιουλίου, τέσσερις μέρες μετά το πραξικόπημα. Ήταν η μέρα που άρχισαν να βγαίνουν οι Τούρκοι στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας.

Εκείνη την ημέρα, ήρθε ένας οδηγός και μου είπε: «Έχω διαταγή από τον διοικητή μου να σας πάω Λευκωσία». Εγώ του είπα: «Αν δεν δω τον άντρα μου να μου το πει ο ίδιος, δεν πάω πουθενά». Αυτό, βέβαια, με είχε συμβουλεύσει να το κάνω ο ίδιος. Μου είχε πει να μην ακούσω ποτέ κανέναν, ό,τι και αν μου πει, παρά μόνο αν μου μιλήσει ο ίδιος. Ο οδηγός μου είπε ότι δεν μπορεί να με οδηγήσει σε εκείνον κι εγώ του είπα απλά «δεν φεύγω». Τελικά πείστηκε, αφού με έβλεπε αμετακίνητη και με πήγε να τον δω στον Αη Γιώργη από κάτω.

Όταν τον είδα, του είπα: «Μου είχες πει, αν δεν σε δω, να μη φύγω». Μου λέει «θα φύγεις» και του απαντώ: «Γιατί καθόμαστε, αφού όλα προδομένα είναι;».
«Μη φοβάσαι, αύριο θα έρθω να σε βρω στη Λευκωσία», ήταν η τελευταία του κουβέντα. Δεν ξέρω αν το πίστευε ή αν ήθελε απλά να μου δώσει κουράγιο, όμως εκείνη ήταν η τελευταία φράση που άκουσα από τα χείλη του. Και μετά χάθηκε. Ο οδηγός, που με είχε οδηγήσει τότε, είναι κι αυτός αγνοούμενος. Επιστρέφοντας πήγε στο Επιτελείο να πάρει ένα σήμα και τον πιάσανε.

Γιατί είπατε ότι όλα ήταν προδομένα;
Γιατί τότε έπαιρναν το επιτελείο άνθρωποι, που έβλεπαν να έρχονται τα τούρκικα καράβια και τους απαντούσαν: «Μην ανησυχείτε, άσκηση κάνουν, μόνο τις οικογένειές σας μην τις κατεβάζετε στη θάλασσα».

Εσείς πώς είστε βέβαιη ότι συνελήφθη και ότι δεν σκοτώθηκε στη μάχη.
Γι’ αυτό είμαι βέβαιη. Κατ’ αρχάς, δεν έχω αφήσει κράτος που να μην πάω. Ένας αξιωματικός του ΟΗΕ, που ήταν φίλος της οικογένειας, μου είπε ότι τον πιάσανε και δεν τον μετέφεραν με καράβι αλλά με ελικόπτερο στην Τουρκία. Πιθανόν, δεν τον έβαλαν σε καράβι, για να μην τον δουν.

Αυτός ο αξιωματικός με διαβεβαίωσε ότι πιάστηκε αιχμάλωτος, γιατί τον είδε ο ίδιος με τα μάτια του. Πίστευε, μάλιστα, ότι, επειδή ο Παύλος ήταν ανώτερος αξιωματικός, δεν θα τον σκότωναν. Βέβαια, του είπα ότι δεν το πιστεύω, γιατί από την οικογένεια της μητέρας μου, που ήταν στην Κωνσταντινούπολη, είχα μάθει πώς τους είχαν φερθεί τότε οι Τούρκοι.

Του είπα μάλιστα ότι τον θάνατο τον έχουν πολύ εύκολο οι Τούρκοι. Πιστεύω ότι για ένα χρονικό διάστημα ζούσε. Τον είχε δει κάποιος αξιωματικός Γιαννόπουλος, που είχε πάει στην Τουρκία ως ψαράς. Όταν μίλησα μαζί του, αργότερα, του είπα πως έμαθα ότι είχε δει τον άντρα μου. Τον ρώτησα: «Πού ακριβώς τον είδατε;». «Αυτά τα κατέθεσα όλα στην υπηρεσία μου», μου είπε. Τον είχε δει σε αθλία κατάσταση, ρακένδυτο, σε στρατόπεδο στο Μπουρού.

Ποια χρονιά ήταν τότε που τον είδε; Πόσο καιρό μετά;
Δυο τρία χρόνια ήταν. «Σώστε μας. Είμαι ο Κουρούπης και υπάρχουν κι άλλοι», τους είπε. Όμως η Ελλάδα δεν έκανε κάτι.

 

«Τον είχε εντοπίσει Τούρκος κατάσκοπος»

Νιώθετε πως υπάρχει πιθανότητα να ζει;
Όχι. Δεν θα άντεξε. Στην αρχή αυτό ήλπιζα, όμως τώρα το πιστεύω ότι δεν ζει. Σκεφτείτε, 43 χρόνια με κακουχίες, ξυλοδαρμούς, σε στρατόπεδο, πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος;

Τούρκοι στρατιώτες με τη σημαία της χώρας τους κατά την εισβολή στην Κύπρο
Τούρκοι στρατιώτες με τη σημαία της χώρας τους κατά την εισβολή στην Κύπρο

Στην Κερύνεια, όμως, έγινε η απόβαση των Τούρκων. Τον στείλανε εκεί;
Στην Κερύνεια ήταν στο 251 Τάγμα Πεζικού. Αυτό που «έφαγε» όλη την μπόρα του πολέμου. Πήγαν και έφεδροι, βέβαια, αλλά τους είχαν κλέψει τα όπλα και δεν είχαν να δώσουν όπλα στους εφέδρους για να πολεμήσουν.

Μου είπατε νωρίτερα πως η Ελλάδα δεν σας στήριξε καθόλου. Πώς σας αντιμετώπισε δηλαδή το ελληνικό κράτος; Έκανε κάτι για τους συγγενείς των αγνοουμένων;
Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Το δηλώνω υπεύθυνα.

Τον σύζυγό σας στην Τουρκία τον είχε δει και κάποιος άλλος, εκτός από τον Γιαννόπουλο;
Ένας διπλωμάτης, μετά από περίπου έξι χρόνια, αφού είχε φύγει από την υπηρεσία του και μπορούσε να μιλήσει, ήρθε και με βρήκε και μου είπε ότι πληρώσανε κάποιοι αξιωματικοί -συμμαθητές του, από τη σχολή Ευελπίδων- και διπλωμάτες, με χρήματα από την τσέπη τους, έναν Τούρκο κατάσκοπο. Του είπαν μάλιστα λίγο λανθασμένο το όνομα του άντρα μου επίτηδες. Κουρούκλη.

Του έταξαν, εκτός από χρήματα και άλλα στη συνέχεια. Μετά από δύο μήνες, τους είπε ότι δεν ψάχνουν Κουρούκλη, αλλά Κουρούπη, και συμφώνησαν μαζί του, αφού κατάλαβαν πλέον ότι έκανε σωστή έρευνα και δεν τους έλεγε ψέματα. «Ο Κουρούπης είναι αιχμάλωτος», τους είπε, «αλλά δεν μπορώ να σας πω το πού, γιατί θα καταλάβουν και θα με σκοτώσουν». Αυτό έγινε περίπου τέσσερα χρόνια μετά την αιχμαλωσία του.

Σε όλα αυτά τα χρόνια τι σας έλεγε το ελληνικό κράτος;
Το ελληνικό κράτος, από την αρχή, έλεγε επίσημα ότι όλοι οι αγνοούμενοι δεν ζουν. Εγώ, τη σύνταξη τη δέχτηκα μετά από πέντε χρόνια, γιατί αμέσως γράψανε χήρα και ορφανό. Αμέσως! Κι εγώ έλεγα πώς; Έχετε στοιχεία ότι είναι νεκροί;

Η απάντηση ήταν ότι έτσι γίνεται συνήθως. Ούτε οι αρχηγοί του στρατού δεν μας έδιναν σημασία. Εκτός από τον Παραγουδάκη, που μας δεχόταν πιο εύκολα.

Τη σύνταξη, τελικά, την πήρατε ως χήρα αξιωματικού σε πόλεμο;
Όχι. Είπαν «Παθών εν Υπηρεσία» ο σύζυγός μου και παίρνω σύνταξη, όχι ως θύμα πολέμου. Η λέξη «πόλεμος» δεν υπήρξε ποτέ, πουθενά.

Πώς είναι η ζωή σας, 43 χρόνια τώρα, που περιμένετε κάποιο νέο για τον άντρα σας;
Δραματική. Δεν είναι ζωή. Το πιο τραγικό συνέβη πριν από τρεις μήνες. Ένα παιδί είχα. Ένα και μονάκριβο. Μία κόρη. Κι έφυγε κι εκείνη με καρκίνο. Λοιπόν, ποια ζωή; Αφού είπα, Θεέ μου, γιατί δεν έπαιρνες εμένα; Γιατί πήρες αυτό το αγγελούδι, που είχε και δυο δίδυμα παιδάκια; Επομένως, ποια ζωή; Δεν υπάρχει ζωή.

«Ντύσανε έναν σκελετό με στολή και μου τον φέρανε»

Κυρία Κουρούπη, μας είπατε για οστά που στέλνουν σε συγγενείς αγνοουμένων. Εσείς βρίσκεστε ακόμη στην αναμονή ενός κουτιού, που θα έχει μέσα τα λείψανα του συζύγου σας;
Εγώ δεν δέχτηκα ποτέ να δώσω δείγμα DNA, επειδή δεν τα πιστεύω αυτά. Με καλέσανε πέρυσι και μου είπαν βρήκαμε τον άντρα σου. Ο άντρας μου είχε ένα πρόβλημα με τα δόντια του, που δεν το γνώριζε κανείς. Αυτό, για μένα, θα ήταν το δείγμα αν ήταν εκείνος ή όχι.

Ο άντρας μου, όταν τον είδα τελευταία φορά, δεν φορούσε στολή, ούτε διακριτικά. Ένα καρό πουκάμισο φορούσε, που μάλλον κάποιος του το έδωσε. Μόλις πήγα στο αεροδρόμιο, μου είπαν αυτός είναι ο άντρας σας. Κι εγώ είδα έναν άντρα με στολή και όλα τα διακριτικά. Εκτός από τη στολή, όμως, υπήρχε διαφορά και στο ύψος. Από όλα αυτά, κατάλαβα ότι δεν ήταν εκείνος.

«Εγώ DNA δεν έδωσα. Πώς καταλάβατε ότι αυτός είναι ο άντρας μου;», ρώτησα και γύρισε ένας ηλίθιος και μου είπε από τη στολή του. Ποια στολή; Πού τη βρήκατε; Από εκεί να καταλάβετε πόσο ανεγκέφαλοι είναι. Ντύσανε έναν σκελετό με στολή και μου τον φέρανε. Αυτό το λέω για να καταλάβετε με ποιον τρόπο μοιράζουν τα κόκκαλα στους ανθρώπους.

Ξέρετε αν έχουν γίνει κι άλλα λάθη με τα λείψανα των θυμάτων και τους συγγενείς;
Πάρα πολλά. Τελευταία φορά, συνόδευσα μια κοπέλα που πήγε να παραλάβει τα λείψανα του πατέρα της. Αυτό που της έδωσαν ήταν ένα κοκαλάκι από τη σπονδυλική του στήλη. Κι άλλα κουτιά γεμάτα πέτρες και χώμα για να έχουν βάρος. Ειρωνεία και κοροϊδία.

 

Check Also

«Παράδεισος» της παρανομίας τα κατεχόμενα

Τα λιμάνια χρησιμοποιούνται ως κόμβοι μεταφοράς ναρκωτικών, λαθραίων τσιγάρων και όχι μόνο Γράφει η ΜΑΡΙΑ …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *